سلام به همه دوستای گلم

نمی دونم چی بگم خیلی دلم گرفته. یه چیزی روی دلمه

کاش می شد لحظه ها را پس گرفت .................

به قول یکی از دوستام از غم نوشتن ساده است. خیلی سعی کردم که از غم نگم اما       نشد!!

از دریا پرسیدم که این امواج دیوانه تو،از کرانه های دریا چه می خواهند؟

چرا اینسان پریشان و دربدر،سر به کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟

دریا در مقابل سوالم گریست! امواج هم گریستند.........

آنوقت دریا گفت:

طعمه ی مرگ تنها آدمها نیستند. امواج هم مثل آدمها می میرند!و این امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به گورستان سواحل خاموش می سپارند!!.....

امروز توی آشپز خونه داشتم سیر ها رو تکه می کردم که ذهنم به طرف پوچ بودن اونا روفت

می دونین اگه پیاز سیر رو یه مدتی همینجوری بذاری تا یه مدت طولانی خراب نمی شه اما کم کم شروع میکنه به توخالی شدن یعنی پوچ میشه و فقط پوستش باقی می مونه بر عکس مواد دیگه ای که کپک می زنه و می گنده

ما آدما هم همینطوریم. اگه تا زمان خاصی ازمون استفاده نشده یعنی از ذهنمون و از قدرت و تونانایی هامون استفاده نکنیم به پوچی می رسیم. به جایی که بهش می گن از خود نا امید شدن و افسردگی.

شایدم این تعبیر رو از پوچی بشه کرد که دیگه ذهن و فکر کارایی خودش رو از دست بده و قفط ظاهر بمونه مثل سیر که فقط پوستش میمونه !!

آدما هم مثل همه چیزای دیگه یه تاریخ مصرف دارن یه تاریخی که اگه بگذره دیگه بی معنی میشن و بایستی قبل از اینکه به اون تاریخ برسیم،با استفاده از تواناییهامون خودمون رو از پوچی نجات بدیم

دوباره مثل سیر که قبل از اینکه خراب بشه باید ازش استفاده کنیم!!!!!